Después de recibir dos correos informándome de que había sido denunciada desde los EE.UU por infringir los derechos de autor he procedido a eliminar todas las imágenes de mis entradas en este blog.
Le informo que si usted encuentra contenido que incumpla sus derechos de autor me lo notifique y será eliminado inmediatamente.
Así mismo quiero dejar constancia que todas las entradas escritas en este blog son originales míos. Yo soy la autora de las mismas y no han sido copiadas o modificadas de otros escritos.
Aclaración
sábado, 19 de mayo de 2012
Empezamos
domingo, 31 de julio de 2011
Mi primer mini-relato en Café Literario después de una larga ausencia
Dos años ya...
Hace casi dos años que no me pasaba por aquí. El tiempo se fue rápidamente y ni cuenta me dí. La vida no ha sido justa conmigo, he sufrido mucho en los últimos años y las musas me abandonaron a mi suerte. Prometo que pronto muy pronto volveré. Un beso para todos esperarme en el tejado :)
Volveré pronto
jueves, 4 de febrero de 2010
Hola a mis fieles seguidores!!!
Primero agradecer vuestros e-mails y comentarios. Después de casi un año me reencuentro de nuevo entre vosotr@s. Lamento haber abandonado el blog y no haber dado noticias sobre mi. Mi vida en el último año ha sido un camino repleto de espinas que se clavan hasta el fondo. En este casi año que he estado fuera la vida me ha golpeado de forma dura y hasta cruel.
Perdí a 3 personas muy importantes para mi y aún añoro su presencia y su cariño.
Me quedé sin trabajo y tube que irme fuera a ganarme el sustento. Hace un tiempo que regrese a mi Galicia querida pues la morriña me podía.
Pronto regresaré!!!
Hola a todos mis gatitos!!!
sábado, 18 de abril de 2009
Aviso de la gata en el tejado
miércoles, 15 de abril de 2009
Hola a los seguidores de la gata.
Soy Marcos un amigo de Eli y me ha pedido que entre en su blog para avisaros de que pronto estará con todos vosotros.
De momento aún no tiene la conexión a internet pero falta poco para que le den una nueva. Se ha cambiado de compañía y la pobre está en trámites para tener la linea nueva. Anda disgustada por no poder estar por aquí y me ha pedido que os avise que dentro de muy poco volverá a este tejado.
Os pide mil disculpas y perdón porque sea yo el que os de la noticia pero no tiene tiempo para pasarse por mi casa para escribiros y lo hago yo en su lugar.
La pobre está desesperada con tanto papeleo y tanto viaje. Está muy estresada por culpa de internet y de otras cosillas que le han surgido pero ya vereis que en cuanto esté por aquí se le pasa jajajaja.
Os manda un besazo enooorme y muchos besos para todos.
Hasta las narices
jueves, 2 de abril de 2009
Un secreto oscuro 1º capítulo
domingo, 29 de marzo de 2009
-Ya hemos entrado.
-¿Y?
-No hay nada que hacer. Llegamos tarde.
No creí su historia y ahora contemplo su cuerpo muerto en la alfombra. Todo está revuelto. Tenía que haber cuidado de ella y no lo hice. Seguro que algo estaban buscando. Que perverso puede ser el mundo.
-Inspector venga un momento.
-Voy.
-Mire.
-¿Qué narices es eso?
-Parecen muestras de sangre. Estaban detrás de ese armario en un doble fondo en la pared.
-Esto es lo que debían estar buscando por lo que se ve.
-¿Por qué tendría esto guardado? ¿Qué ocurre inspector?
Me quedé absorto contemplando aquellos diminutos votecitos y me acerqué al hueco de la pared. Papeles, documentos que parecían escritos en clave y una diminuta memoria externa. ¿Qué secreto había desvelado? ¿Qué había descubierto para que tuviera que morir? No podía entenderlo.
-¿Qué hacemos con esto señor?
-Guárdenlo y etiqueten todo. Me lo llevaré directamente al laboratorio. Busquen huellas y avisen si hay alguna novedad. Ah! y no digan nada de esos papeles y la sangre.
-Entendido
-El forense está a punto de llegar mientras tanto no entren en la habitación.
No pude evitar salir al jardín a fumarme un cigarro. Notaba como las dudas taladraban mi cabeza. ¿Quien? ¿Por qué? ¿Qué era eso tan importante que me tenía que decir?. No llegué a tiempo a nuestra reunión y se marchó. Maldita sea, tenía que haber ido por el atajo. Joder ahora está muerta.
-No deberías fumar es malo para la salud.
-¿Qué? Ah eres tu.
-Quién si no. Bueno cuéntame.
-Mujer blanca 28 años. Está en la habitación superior. No tiene síntomas evidentes de lesiones.
-Déjame a mi, yo soy la experta ¿Subimos?
-Sí
Otra vez dentro de esa casa. Fuimos al piso superior y dude en entrar otra vez en la habitación. Me quedé en la puerta observando fijamente el trabajo de Carla. Ella es capaz de encontrar una aguja en un pajar. Descubrirá qué le ha pasado.
-No veo signos de violencia. No tiene fracturas, ni golpes aparentes. Coloración extraña en los ojos de color azulada y verde. Boca limpia sin coloración. La lengua y garganta parecen estar bien. Creo que ha sido envenenada. Pero no veo signos en la boca. Será mejor que me la lleve y la examine a fondo en el laboratorio.
-¿Puedes saber con qué?
-No, nunca había visto este tipo de coloración. Puede ser un veneno nuevo. Los análisis me lo dirán. Tomaré la temperatura corporal para determinar la hora del fallecimiento.
-Voy preparando todo y te acompaño.
-De acuerdo. Chicos venir ya podemos llevarla al laboratorio. Carácter preferente.
Cogí todas la muestras y su agenda. Tendría que buscar entre sus página a algún familiar para avisarle de lo sucedido. Pobre chica no se merecía esto.
Nada más llegar al laboratorio María esperaba por mi. Tenía esa cara de haber descubierto algo importante.
-¿Qué has encontrado?
-¿Como lo sabes?
-Ya veo que soy muy transparente. Fui al parque que me dijiste. Encontré esto.
-¿Qué es?
-Un pañuelo. Lo he analizado y contiene cloroformo. También saqué fotos del escenario. La arrastraron por la arena. Las marcas eran evidentes. Conducían al aparcamiento y encontré un pequeño frasco cerca de la arena No sabemos aún que contiene. Marcos está analizando su contenido pero no ha dado aún con la respuesta.
-Muy bien. En cuanto sepáis qué es avisarme. Me voy con Carla al deposito.
Un pañuelo con cloroformo. Seguro que la siguieron y aprovecharon la ocasión para llevársela. Que tendrá ese frasco. Seguro que de eso quería hablarme.
-A ver ¿Vas a entrar o no.?Tengo algo interesante en la muerte de la joven.
-Lo qué.
-Encontré una pequeña lesión en el cuero cabelludo.Un pinchazo. Tenía la misma coloración que los ojos. Azul y verde. He sacado muestras y ya se lo han llevado para analizar. También he sacado muestras de sangre, pelo, uñas ,contenidos gástricos y demás. Ya sabes.
-Ya. ¿Y hay algo más?
-Sí, he analizado el corazón. Sufrió una parada cardíaca. Fíjate aquí.
-La misma coloración
-Sí. Lo que le hubiesen inyectado paró su corazón. No había visto nunca algo así. Es muy raro. Este veneno dejo una clara coloración en los ojos y el corazón. Es muy extraño ¿No crees?
-Sí, demasiado extraño. ¿Sufrió?
-No, la muerte fue rápida, un minuto como mucho.
- Ya
-¿No lo coges?
-¿Él qué?
-Tu móvil. Está sonando.
-Sí diga... Vale subo ahora mismo.
Marcos tenía algo importante. Ya ha analizado los frascos y la memoria. ¿Qué contiene esa sangre que es tan urgente?
-Jefe no se lo va a creer
-¿Qué pasa?
-Primero he analizado el frasco que me entregó María. Contiene suero salino y una extraña bacteria desconocida. No había visto nada igual. He analizado también la sangre de los botes y casi todos los frascos contenían lo mismo. Salvo uno
-¿Y qué tenía esa sangre?
-La mayoría de la sangre contenía signos aparentes de enfermedad
-Es un líquido espeso. Contiene muchísimos ingredientes diferentes, Juan está ayudándome a descifrar qué es. Y la memoria externa la he pasado a Tomás, aún tardará en poder descifrar los archivos y los documentos.
Continuará.....
Cosas pendientes, premios y agradecimientos
sábado, 28 de marzo de 2009
Debo darle las gracias a Eulalia por el enorme trabajo de crearme la plantilla nueva ( En cuanto tenga algo más de tiempo te lo agradeceré como es debido). Espero que os guste y disfrutéis dejando vuestras huellas jijiji.
1.- Elegir al menos 7 blogs o sitios de Internet que, por su calidad, su afinidad o cualquier otra razón hayan conseguido establecer un vínculo que desees reforzar y premiar con un "no-me-olvides", y enlazarlos en el post escrito.
2.- Escribir un post mostrando el premio, citar el nombre del blog o web que te lo regala y notificar a tus elegidos con un comentario.
3.- Opcional: Exhibir el premio en tu blog.
Este otro premio me ha sido concedido por Mara http://mamapaez.blogspot.com/ Y tengo que compartirlo con 10 chicas. Vale pues mis elegidas para recibir este premio sois las más recientes en este tejado para agradeceros vuestro cariño. Aquí van los nombres de las 10 ganadoras:
Gracias Estrellita por este precioso poema. Todos deberíamos cuidar a nuestras mascotas y nunca abandonarlas. Un biquiño enorme guapetona
P.D. Si me he olvidado de recoger algún premio o regalo o de algo más por favor avisarme que ultimamente tengo la cabeza ida
Un biquiño
A la tarde ya tengo internet!!!!
Se me ha muerto internet :(
miércoles, 25 de marzo de 2009
Hola a tod@s!!
Terra Meiga.
sábado, 21 de marzo de 2009
Voume xuntar co meu mar.
Cheo de ledicia na miña barca
volvo tranquilo ó que sempre foi meu lar.
Ondas bravas e escuma.
Pídoche permiso pra poder voltar.
¿Ónde vas percebeiro?
Danzo entre o mar e a terra.
Loito contra auga
pra o froito desta terra poder tomar.
Pidoche permiso pra poder voltar
¿Ónde vas gaiteiro?
Vou tocar a más doces melodías
Bailan todos o meu son.
Cantigas que sáen do corazón.
Pidoche permiso pra poder tocar.
¿Ónde vas muiñeira?
Vou danzar o son do gaiteiro.
Pra poder xogar con vento.
Pra poder encher de ledicia o tua terra.
Pidoche permiso pra poder Bailar.
¿Ónde vas pulpeira?
Vou preparar estes froitos sacados do mar.
Pra encher o bandullo a todos os da terra
e os de fora tamén poden probar
Pidoche permiso pra poder cociñar.
¿Onde ides meu pobo?
Vamos todos xuntos a celebrar.
Nacemos nesta terra meiga
É algo que non se pode olvidar.
Pedímosche permiso pra o teu froito poder degustar.
Pra o teu gaiteiro poder escoitar.
Pra cas túas muiñeiras poder danzar.
Pedímosche permiso GALICIA
Terra meiga que xoga cos verdes bosques e o enorme mar.
Problemas para acceder a tu blog solución
¡¡¡¡¡Me he llevado un susto de muerte!!!!!
No me dejaba acceder al blog porque decían que mi cuenta podía ser software espía o tener virus. Os dejo el mensaje que me apareció:
Lo sentimos pero tu consulta se parece a las solicitudes automatizadas de virus informáticos o programas espía. Para proteger a nuestros usuarios, no podemos procesar tu solicitud en este momento. Restableceremos tu acceso lo antes posible, por lo que puedes volver a intentarlo en unos momentos. Mientras tanto, si sospechas que el equipo o la red han sido infectados, puede que quieras ejecutar un analizador de virus o un programa que elimine software espía para asegurarte de que el sistema no está afectado por virus u otro software malicioso.
Si recibes este error de forma continuada, quizás puedas resolver el problema eliminando la cookie de Google y volviendo a acceder al motor de búsqueda. Si deseas obtener instrucciones específicas para el navegador, consulta el centro de asistencia online correspondiente.
Si toda tu red se ve afectada, encontrarás más información en el Centro de asistencia de búsqueda en la web de Google.
Te pedimos disculpas por los inconvenientes que esta situación haya podido causarte y esperamos que en breve puedas volver a utilizar Google
Si a alguien más le pasa esto (hay muchos al parecer) eliminar todo el historial de exploración, pasar un antivirus y otro para detectar software espía y a continuación reiniciar el ordenador. Esperar un poco e intentar de nuevo entrar en el blog. no deberíais tener problemas.
Seguramente el ordenador estará limpio pero más vale asegurarse. Os dejo el aviso no valla ser que os pase a vosotros también. Tomar nota por si os pasa.
Un biquiño y espero no tener más problemas y sustos. Que casi me pega un infarto pensando que alguien me había robado o infectado el blog fuuuufff
Ya tenemos música sobre el tejado y habrá más cambios
Hola a tod@s!!!
Estoy super feliz. He logrado al fin poder poner música sobre este tejado. Después de varias horas de lucha con los códigos y otras cosas he logrado al fin aclararme. Ahora contamos con música para danzar sobre el tejado.
He recopilado mis canciones favoritas de artistas gallegos. Podréis escuchar a Carlos Nuñez, Milladoiro y Luar na Lubre. Casi todos en directo para darle más vidilla
Teneis muchas donde escoger para animar los ratos de lectura. Espero que os gusten todas las que he seleccionado.
También quería avisaros que el tejado cambiará de aspecto muy pronto. Voy a modificar la plantilla y añadir algún que otro toque personal. Os dejo a continuación algunas de las posibles imágenes nuevas.
Hoy no publicaré
viernes, 20 de marzo de 2009
Café Literario
jueves, 19 de marzo de 2009
Mi cielo
miércoles, 18 de marzo de 2009
Pesadilla: Perdida
martes, 17 de marzo de 2009
Se ha notificado a Blogger de que cierto contenido de tu blog infringe presuntamente los derechos de autor de otras personas, según la ley estadounidense de protección de los derechos de autor (DMCA, Digital Millennium Copyright Act).
PROCEDO A EDITARLA ENTRADA EN EL BLOG ELIMINANDO LAS DOS IMÁGENES QUE CONTENÍA POR LAS CUALES CREO QUE SE ME HA DENUNCIADO PUES LA ENTRADA ESCRITA ES DE MI PROPIA CREACIÓN.
Entra la noche poco a poco. El cielo tiene un color rojo intenso. A mi alrededor un descampado enorme con hierba alta y seca. No sé por qué estoy ahí. No sé como he llegado. No reconozco el lugar.
Cerca de donde me encuentro hay un pequeño montículo. Decido sentarme para ver la puesta de sol. El día se acaba y deja paso a la noche. Bajo del montículo y contemplo el horizonte.
Qué hago aquí?
Donde estoy?
Como he llegado?
Sigo y sigo caminando. A lo lejos una figura extraña. Camino para ver qué es. Según me acerco logro distinguir la sombra.
Miro a mi alrededor y me doy cuenta que hay un claro. Me acerco y veo en el suelo entre un gran barrizal una tartera vieja. Decido averiguar que pasa, que contiene esa tartera que tanto asusta al caballo. Cuando estoy suficicentemente cerca me agacho. Solo tiene agua turbia. Hay mucho barro alrededor. Vuelvo otra vez la mirada hacia ella. De repente empieza a brotar sangre.
-Levántate, vete, corre huye de eso , quieren hacerte daño. Dice una voz a mi espalda.
-¿Quien eres? ¿ Eres tu el que esta haciendo esto? ¿Por qué esta sangre? ¿Por qué me asustas?
Nada no responde. La figura avanza hacia mi de espaldas. Esta a un escaso metro de mi entonces me contesta.
-Ya no tengo nombre. Lo perdí hace mucho tiempo. No intento asustarte, solo quiero que veas lo que me ocurrió.
-Pero ¿Qué te pasó? ¿Por qué tanta sangre?
-Fui asesinada en este descampado hace mucho mucho tiempo. Dijeron que era una bruja.
-¿Quien decía eso?
-Los antiguos habitantes del pueblo.
-Y eso ¿Por qué?
-Porque una vez cuando aún era un niña, un joven me acuso de brujería por recoger de la calle un gato negro.
-¿Solo por eso?
-Sí, eran otros tiempos. Cualquiera podía ser acusado de brujo, incluso por recomendar manzanilla para el estomago. Era considerado brujería utilizar hierbas.
-Y ¿Te asesinaron?
-Sí, me trajeron hasta este descampado. Fui apedreada, golpeada y sacaron toda la sangre de mi cuerpo para purificarlo. Me arrancaron los ojos y la lengua para que no pudiera verlos desde el infierno y condenarlos con mi lengua. Eso decían.Luego me enterraron aquí en el lodazal.
-¿Como pudieron hacerte eso? ¡¡¡Solo eres una niña!!! ¡¡¡Que barbarie!!! ¿Llevas mucho tiempo aquí? ¿Necesitas mi ayuda?
-Llevo mucho tiempo. Esperando que alguien me viese. Ahora has llegado tu. Me ves y puedes escucharme. Puedes ayudarme en algo
-¿En qué?
-Llévame hasta el horizonte, tiene que haber una luz. ¿La ves?
-Sí, la veo, gírate y dame la mano.
-No, no puedo.Es mejor que no veas mi rostro.
-¿Por qué?
-Sigue desfigurado, tu solo háblame y yo seguiré tu voz.
-Vale vamos, súbete al caballo y nos iremos.
La niña se subió a lomos del caballo y emprendimos el viaje. En el horizonte una luz hermosa y enorme. Cegaba la vista pero no podías apartar la mirada. La niña bajo del caballo y se fue hacia ella.
-Ya nos veremos. Muchas gracias.
-De nada. Sé feliz.
-Lo haré llevaba mucho tiempo esperando este momento. Perdona que te asustara.
-No pasa nada. Cruza ya.
Se fundió en la luz. Un brillo enorme ilumino el prado de hierba seca. Comenzaron a brotar hermosas flores en el campo. Flores rojas que por siempre recordarían la barbarie cometida en ese lugar. Una vida arrebatada por el fanatismo y la locura.
Confuso
lunes, 16 de marzo de 2009
Más premios sobre el tejado!!!
Que alegría, que alboroto, he ganado más premios piloto!!! Jajajajajajajajajaja. Perdonar se me fue momentaneamente el riego de la cabeza. A continuación voy a dejar todos estos premios sobre la vitrina del tejado
Estos preciosos premios me han sido concedidos por LuNa. Mi bella LuNa se ha acordado de esta humilde gata y le ha entregado un montón de premios. Yo he escogido estes dos Blog Joya para el alma y Premio por vuestra amistad y cariño. Tenía muchos para elegir y podía habérmelos llevado todos. Pero esta gata no quiere ser egoísta y con estos me conformo dado que se que LuNa no se enfadará. Muchas gracias de corazón. Por acordarte de esta gata. Sigue iluminando noche tras noche este tejado. Ya sabes que la gata esta hipnotizada por tu brillo y belleza. Un biquiño moi grande!!!Y GRACIAS!!!
Este precioso premio me fue otorgado hace ya días pero no pude recogerlo. Te pido perdón Luna por no haber ido antes a buscarlo. Muchas gracias por pensar en mi para este bello premio. Es un honor. Te digo lo mismito que a LuNa . Espero que sigas iluminando noche tras noche este tejado afortunado. Pues tiene para él solito dos lunas que lo iluminan. Muchas gracias!!!
Este tan hermoso me lo ha concedido Estoy-viva (Mari). Había también varios por recoger. me quedé con este porque me pareció muy hermoso y a esta gata le encantan las flores. Muchas gracias de corazón Mari. Ya no se que decirte ni como agradecerte tu cariño. Eres genial!!!
P.D Hoy no puedo avisaros de los premios espero que me perdoneis pero sois muchos y tengo que preparar mi relato de hoy. Perdonarme.

